Her şey o kadar güzeldi ki; bitmesin dedikçe, hatta nefes alıp verdikçe bitti, gitti... Gelirken ki kadar kaygılanmıyorum, heyecanlı da değilim ama içimde hiç yaşayacağımı düşünmediğim bir burukluk var... Neden bilmiyorum, aslında mantıklıda değil ama tabi her zaman her şey de mantık arama çabasının en büyük mantıksızlık olduğunu düşünürsek; mantık konusuna hiç girmemenin daha faydalı olacağını düşünüyorum. Çünkü burada bahsettiğim şeyler mantıksallıkla alakalı değil duygusallıkla alakalı şeyler... 1 yıl boyunca bir sürü şey paylaştığımızı düşündüğümüz ama aslında çok çok basit hayatlar yaşadığımız adamlara veda etmeye çalışmanın ama beceremeden ayrılmanın mantıkla hiç bir alakası yok... Düşünsenize 1 yıl... Bir yandan içip, bir yandan Özgürlük meydanında dolaşıp, bir yandan da gizli gizli hıçkırıklarımızı sakladığımız o günün o anında; Polonyalı kardeşim Piotr'a söylemeye çalışırken boğazıma düşümlenen bir kaç hıçkırığa boğuldum ama Piotr'ın beni ben daha cümlemi bitiremeden ve bitiremeyecek olduğumu anlayıp beni hıçkırıklarıyla onayladığı o anda, söylemeye çalıştığım ''Ne var biliyor musunuz? Bazen insanlarla bir oda, bir ev paylaşırsınız. Yahut komşu olursunuz 10'larca yıl... Ama anlarınız, günlerinizin, bütün ilişkinizin bir gün biteceğini düşünmezsiniz. (Mesela bir gün öleceğini düşünerek yaşamaz insan, düşünür ama sadece durarak düşünür bunu, yaşamaz yani... Neyse) Ama burada yaşadığımız her an'da bunun bir gün hatta hepimizin bildiği bir tarihte biteceğini düşünerek yaşadık.'' dı... Piotr'ın elini omzumda bir baba, bir abi, bir dost, bir kardeş gibi hissettiğim bu anda; kafamı kaldırıp baktım ki, hepimiz aynı hıçkırıklara hakim ve kırmızı gözlere sahibiz... Aija, Karolina, Piotr ve ben...
Çok şey mi paylaştık kayda değer, hayır... Sadece bir kaç güzel parti, sohbet anları, ortak keyif aldığımız bir takım aktiviteler vs. vs. Ama paylaştığımızı bilerek, paylaşılacak ne varsa paylaştık işte!! Bir gün biteceğini bilerek paylaştık!! Yani menfaatsiz, çıkarsız, sadece keyif için, sadece dostluğuna paylaştık!! Üstelik dilini, kültürünü, huyunu, suyunu, adından ve etrafımızdaki yaşamından başka hiç bir bokunu bilmeden paylaştık ulan!! Hiç bir şeyi unutmayacağım güzel dostlarım benim !!! Hepinize teşekkür ederim !!! Her ne kadar bu yazıdan haberiniz olmayacağını, olsa da okuyamayacağınızı bile bile bunları tamamen size ithaf ediyorum 1 yıldır kardeşten öte bildiğim arkadaşlarım !!! Ama sözüm olsun, bir gün yine bir araya gelirsek (belki Piotr'ın dağ evinde) size bunu okuyacağım. :)) Bunları yazarken boğazımda düğümlenenleri de anlatacağım. Yine bir gün bir araya gelip, Augustinas'ın son gecesinde meydanda şerefimize ve dostluğumuza içtiğimiz biranın tadının hala damağımda olduğundan bahsedeceğim. Sanırım çok konuşacağım ama yine de sanırım hiç birinizin şikayeti olmayacak benim güzel dostlarım. :))
İnsan hayattan her zaman bir şeyler alıyor ve herkes sadece kendine çalışıyor bu hayatta... Gün geliyor; ne ana kalıyor, ne baba, ne kardeş ve kimi zaman sevgili... Ama yine de yaşanıyor, her anından bir şeyler alarak yaşanıyor. Bu nedenle sadece güzellikleri saklamak gerek hatıratta... Gerisi teferruat...
Bayadır yazmıyordum; ne oldu ne bitti hatırlayamayacak kadar zamandır yazmıyordum... Çok sıkıntı çekildi, yerince eğlenildi, gezildi tozuldu, sevildi, sevinilip üzülünüldü, kısacası bir güzel yaşandı efendim. Yani MISSION COMPLETED. (görüldüğü üzere ingilizce de geliştirildi) :))
Bundan sonra yazar mıyım bilmiyorum ama belki bu yazının üstüne eklerim daha sonra. Zira şimdi pek dağıldım, ara verince böyle oluyor. Dostlarıma ithaf ettiğim bu yazın ana fikrinden çıkıp genel taslağı dağıtmadan sonlandırmaya niyetlenirken, bir Christmas gecesi, birlikte yenilen bir yemekten sonra yazdığım birkaç mısra şiirimi paylaşmak istiyorum izninizle;
Keşke dünya bu kadar büyük olmasada
ayrılıklar yaşamasak
hani tamam, hergün karşılaşmasak
belki hiç,
ama gene de;
görmek istediğimiz an
yada gördüğümüz an
hep görebileceğimizi bilsek,
istemesek de hiç
hani o kadar büyük olsa
yeter...
